Katarzyna Gidzińska i Szymon Gidziński

Malowanie akwarelami zawsze mnie denerwowało. Plakatówki to były dobre farby. Kasztany, plastelina, modelina to pomniejsze narzędzia. Wycinanki lepiły się w kleju i plamy linni papilarnych zostawały na nich (tak jak na pierwszych fotografiach) - bardzo denerwujące. Flamastry - niezadowalające efekty (lata 80-te). Ołówek najlepszy, czasami długopis, albo klawiatura...

Olympus D540R - 2000-2002
Olympus D100 - 2002
Olympus 720UZ - 2001-2002
Sony Cybershot - 2003 r.
Fuji Finepix S5000 - 2003-2005
Canon EOS 350D + kit 2005-2008
Canon EOS 50D + 24-105mm + Sigma 10-20mm od 2008

Program do retuszu na komputerze jest narzędziem takim samym jak ciemnia, szkiełko przydymione, kuweta z przeterminowanymi bardziej lub mniej odczynnikami, stara guma od kalesonów, dziura w zębie, aparat na korbę czy szklarz Stanisław.

To trochę jak z telegramem i smsem. Czy nie należy używać zdobyczy techniki? Czy nowoczesność zabija duszę? To dlaczego używamy żarówki, a nie świeczki, lodówki, a nie piwnicy z bryłą lodu, uczymy się czytać zamiast walić mieczem i grabić? Oczywiście niektórzy zostaną przy tradycji maczając w kuwetach, odczynnikach, susząc klisze i licząc sekundy naświetlania na głos.

Byłem i tam. Uważam też to za dość ważny etap w moim rozwoju fotograficznym. W latach 90-tych taka była jedyna droga. Moim zdaniem jednak efekt jest najważniejszy i mało istotne jest czego użyto do jego osiągnięcia. Może to być nawet telefon Nokia i aplikacja Adobe PS on-line on-the-go. Cokolwiek to jest, szacunek należy się za wyrób gotowy.

Moim zdaniem jednak należy wykonać to samemu i nie korzystać z prac innych photostokowców. Wtedy satysfakcja jest zmaksymalizowana. Jednak jeśli ktoś nie potrafi własnoręcznie zdobyć wycinków do swojego kolażu, niech tnie obce prace i przyznaje się do tej słabości. Ja słabości tej jednak nie uznaję za godną pochwał.

12.2008